Reduktor fontów

Zachowuje glify żądanych znaków, które występują w czcionce, wszystkie glify składowe, z których są zbudowane, oraz glif 0 — glif notdef wyświetlany dla brakujących znaków. Kopiowane są kontury, programy hintingu TrueType, szerokości postępu, tabela nazw i tabela OS/2, a nowa mapa znaków obejmuje wyłącznie zachowane znaki.

Wpisz lub wklej je w polu znaków, na przykład nagłówek, alfabet lub listę symboli. Każdy znak Unicode jest liczony raz, więc powtarzające się litery nic nie kosztują, a spacja jest zachowywana, jeśli ją uwzględnisz. Pole przyjmuje maksymalnie 20,000 znaków.

Użyj formatu U+0041 dla jednego punktu kodowego, U+0020-007E dla zakresu lub zwykłego zapisu szesnastkowego, takiego jak 0041-005A. Oddzielaj je przecinkami, spacjami lub średnikami. Zakresy sięgają U+10FFFF, a pole przyjmuje maksymalnie 5,000 znaków. Możesz łączyć zakresy ze znakami wpisanymi w polu; narzędzie zachowa sumę obu zbiorów.

Pliki TTF i OTF z konturami TrueType lub CFF oraz czcionki internetowe WOFF i WOFF2, do 10 MiB każdy i 30 MiB po dekompresji. Kolekcje czcionek (TTC) i zmienne czcionki CFF2 nie są obsługiwane. Możesz przesłać kilka czcionek naraz; każda zostanie przetworzona jako podzbiór z tymi samymi ustawieniami.

Opcja „Taki sam jak wejściowy” zwraca kontener, który został przesłany. TTF lub OTF zapisuje nieskompresowaną czcionkę: jako TTF dla konturów TrueType i jako OTF dla konturów CFF. WOFF i WOFF2 kompresują wynik na potrzeby internetu, a WOFF2 jest zwykle najmniejszy.

Nie. Tabele GSUB, GPOS, GDEF i kern odwołują się do identyfikatorów glifów, które zmieniają się podczas tworzenia podzbioru, dlatego są usuwane, aby nie wskazywały niewłaściwych glifów. Tekst złożony z użyciem podzbioru wykorzystuje domyślną szerokość postępu każdego glifu, bez par kerningowych i podstawiania ligatur. Jeśli potrzebujesz funkcji w zmniejszonej czcionce, zachowaj te glify w narzędziu obsługującym funkcje albo użyj pełnej czcionki.

Wynikiem jest statyczna czcionka w instancji domyślnej, czyli w położeniu początkowym wybranym przez projektanta. Tabele zmienności, takie jak fvar i gvar, nie są kopiowane, więc osie znikają. Przed utworzeniem podzbioru sprawdź w Font Info, jakie wartości domyślne ma zmienna czcionka.

Niektóre czcionki mają ustawioną flagę zakazu tworzenia podzbiorów w polu fsType tabeli OS/2; narzędzie respektuje to ograniczenie licencyjne. Odrzucane są również czcionki, których nie można przeanalizować, kolekcje oraz czcionki CFF2, a komunikat wyjaśnia przyczynę. Przed próbą możesz sprawdzić uprawnienia do osadzania czcionki w Font Info.

Narzędzie zatrzymuje działanie i wyświetla komunikat zamiast zwracać pustą czcionkę. Znaki, których czcionka nie obsługuje, są pomijane bez powiadomienia, jeśli występuje w niej co najmniej jeden z żądanych znaków. Font Glyph Viewer wyświetla każdy znak i zakres mapowany przez czcionkę, dzięki czemu możesz wcześniej sprawdzić jej pokrycie.

Nazwy glifów są usuwane, ponieważ podzbiór zapisuje tabelę post w wersji 3, tak jak większość narzędzi do czcionek internetowych, co zmniejsza rozmiar pliku. Czcionka jest przetwarzana w pamięci wyłącznie na potrzeby tego żądania i usuwana po zwróceniu wyniku. Informacje o czcionce ani jej znakach nie są zapisywane.